تبليغاتX
وبلاگ میثم همرنگ

پاندورا


پاندورا

شعر نو

 

درود بر تمامی ی هست ها و نیست ها بر تمامی ی دوستان نازنین

به زودی به دیدار  دوستانی که آمدند و دعوت کردند و نیامدند و دعوت نکردند خواهم آمد

سپید رود دست هایم عطر کارون گرفته...

می آیم با ۱۰۴۰کیلومتر فاصله از دیروز تا امروز...

آنجا زادگاهم رشت و امروز برای مدتی اهواز ...

به امید زودهایی که همیشه می آیند

۷/۷/۱۳۸۸

ـــــــــــــــــــــــ

 

 

مگس ها عسل می دهند

و ذائقه های یک بعدی

دنیای زنبورها را

                     انکار می کنند!!!

نجابت های پیوندی

وکالت اولین بله ی  مشروع را

                         به عهده می گیرند

نشئه ای لاغر

    با دست لوزی شکل

     و چهار پایه ای درمقابل

بر سر ِ کوچه هر نخ صدا را دود می کند.

 چشم هایم را  می غلتانم

    توی عینکی که بــــــزرگ شوند

با اولین پُک از لبهای خیابان

              شهر را بالا می آورم

وقتی عطر شطرنجی  ِِ گلها را می کشم

ریه هایم

          بوی سزارین غنچه ها می دهد.

باید اثر انگشتم را

         پاک  کنم از روی خون هوا.

  اینجا

ساعت ها خوابیده اند

و ساقه ها

  در فصل هم خوابگی ی

              بادها و ریشه ها زاییده اند .

 چوپان دروغگو پیامبری جدید

 لاوی با جیب خالی

             در صف  ِ نماز

                     بن  ِِ بهشت می گیرد

 وحال  موریانه ای

                  می رود تا عصای خدا را بخورد.

                                                                                   

                                                                          "میثم همرنگ"

ـــــــــــــــــــــــــــــــــ

 In wildness is the preservation of the world / so seek the wolf in thyself

ــــــــــــ

پ.ن: شعری دیگر  را در مجله ی هجوم  بخوانید

 

+ جمعه یکم خرداد 13880:4 میثم همرنگ | |

یک کار کوتاه

 

هر چه از برج ِ سپید مرگ

                           بالا می روم

     پریدن توی رنگفرش ِ زندگی

                               هراسان ترم می کند

 

  درود بر دوستان عزیز. در میز گرد زمین و قمار رنگ ها اینبار نوبت برد سبز ها بود.بر تمام تماشاییان این بزم سبز،نوش باد شراب طبیعت و تماشای تازه قبایش.

شما را دعوت به خواندن یک شعر می کنم...

 

 

شب می پاشید

           روی شانه های مه گرفته ی من

صیحه ی دست هایم در آغوش باد

کفشهایم را نپوشیده بودم

کوه رنگ باخته بود

         و آسمان

                     محکم در آغوش اش کشیده بود.

چشم ها می لرزید

                     آتشی نبود

یقین ،در حنجره می سوخت

                          آبی نبود

در گرگ و میش بود ونبود

ناگهان

سایه ای سپید نازل شد

                   قلبم فرو ریخت

استیگماتا بر جان ام جوانه زد

                     و از عشق به خود پیچیدم

*

دریغ

   که لب به تب ِ مرگ نزده

                           زندگی می خواستم.

*

نفسهای آخر

            عطر دست هایش را می داد

                                و دست هایش عطر آفتاب

چشم هایم را بستم

                        و متولد شدم

                                                              " میثم همرنگ"

 

 

پی نوشت:
استیگماتا علامتی ،نشانه ای مبنی بر لمس یک انسان توسط خدا.
به عبارت واضح تر استیگماتا ظاهر شدن ناگهانی زخم هایی خون آلود - شبیه زخم های حضرت مسیح  بر روی دست، پا، پیشانی و پشت افراد است،گاهی تنها بدون هیچگونه علامت بیرونی ، فرد از درون رنج می برد، که به آن "استیگماتای نامرئی" می گویند برخی معتقدند استیگماتا تجربه ای از عالم غیب است
به عقیده ایوان ایلیچ محقق  مسیحی: وقتی قدرت ایمان در شخصی قوی باشد، صورت خارجی اش منجر به رنج و درد ذهنی می شود و استیگماتا نتیجه شدت ایمان شخص و میل شدیدش برای همدردی با رنج های مسیح است.

 

+ دوشنبه دهم فروردین 13881:0 میثم همرنگ | |

يك كار كوتاه

    دندان شيري افتاد
       لثه ها يائسه شدند
      وديگر از سينه ي خاك شيري نجوشيد
               تا عمري در اين شيرخوارگاه
                    فرزند خوانده ي كفتارها شويم.

 


درود- روزهاي پشت سر گذشت.از كاروان كبير كربلا ،آنجا كه ابديت در آينه ي ايثار نشست و گلاب ِ سرخ ِ غنچه در دست باغبان به آسمان پيوست.اندكي فرصت براي يك دقيقه سكوت و انديشيدن به ايستادن در مقابل ظلمت،با ويزاي خون گذشتن از مرز جنون و پيوستن به حماسه ي ماندگار قرنها..........در اين ميان مدتي ست خبرهاي سياه ِ غزه بر سر ِسفره شب نشينيمان پهن شده وپرپر شدن يك عده انسان و حكايت هميشگي سياه و سپيد.زجر آور است ديدن بسياري از صحنه هايي كه هزار بار در تلويزيون (ساديسم وار) تكرار مي شود.به اميد غلبه ي حق بر باطل....
اما به قول آن شاعر فرزانه « كي  به مسجد سزد آن شمع كه بر خانه رواست»
به خاك اهورايي ام دست مي سايم،خون سرخ اين خاك هنوز هم داغ است،پلك ِ پلاكهاي يادگاري هنوز هم چشم مادران داغدار را مي بندد و باز مي كند روزها و شبها، تاول گل هاي  زيبايمان بر قاب باغ هنوز سبز است،كمي جلوتر ،قتل عام رازقي ،پرپر شدن چشمهاي سبز و خاكمال حرمت سرخ ،صد تير در كمين  نشسته به تماشاي كفنزار خيابان  و سكــــــــــوت  ما....
بيش ازينم تاب نوشتن نيست ،كلمات مرحوم  بر همين خط ممتد سياه آويخته شدند....
شما را به خواندن يك قطعه ي دوبيتي دعوت مي كنم با عنوان «غزه ي خاموش»

 


                                       صد غزه ي خاموش، درون تب باروت اوين چلــه نشين است
                              صبرا و شتيلاي نهان تن  تابوت  زمين ،خفته جنيــــــن  است
                              سگــــها همه زاييده ي گرگند و پسرخوانده ي چوپان ريــاكار
                              اي واي به اين گله كه كبكانه ترين ساز درآهنگ زميـــن است
   

 

 

هرگاه كه شب روي سينه ام به خواب مي رود ،بغچه ي قديمي  ِ درد دل هايم را روي طاقچه ي قلبت پهن مي كنم و در حضور خدايي كه از چشمانت مي چكد حس مي كنم شاعرم.نگاه كن به  انزواي عظيم  يك انسان كه از سقف يك صاعقه بر ورق پاره اي ريخته است.صاعقه ي سوگي عظيم كه شايد هيچكس جز تو نشناسدش.
شرم صد جنوب چشمهايت را در انفرادي مژه ها پنهان نكن كه ديگرانسان حادثه اي عظيم نيست،اتفاقي ست كه ممكن است از لبهاي به هم دوخته ي چشمهايمان بچكد.
نگاه كن هرچند نگاهمان تبعيدي ست.تبعيد بر تن اين شبها و محكوم است به ديدن به زخم خوردن از كوراني كه هيچ نمي شنوند .كبكاني كه سر به زير فاجعه ،مرهم پنداشتند زخمي عظيم را...
هجوم تشنج اين نفسهاي سرخ را در هجمه ي حضور تو سكوت مي كنم،صبوري ام را در سا حت سوگوار اين شب عظيم مرور مي كنم،احتضار انگشتانم لاي لبهاي اين قلم سمفوني خاموش انسان را دوباره مي نوازد،در حضور سنگين تو كه سربي مي شود ثانيه ام در ازدحام افكار نبودنت اما باز مي نوازم تمامي تن ِ كاغذ را...  افسوس كه پرگار ِ دستانم كوتاه تر از دايره ي دوري توست كه نمي تواند بكشد مدار ِ بودنت را در آغوشم در اين غربت ...به تماشا مي نشيني  از دورادور ِ اين زمان اما تن ِ من سردتر از هميشه كاغذ سفيد را رها مي كند و سپيده دم كلمات آزاد شده از بند تن بيدارم مي كنند...

......

درياي عقيم

              باني ِ توفاني نمي شود

كه بادبانها

          با ايماني پوك

                   بر قبله ي ابرهاي تزريقي ايستاده اند.

نرسيده به چشم ها

                ناخداي بهار 

                     در رحم ياس هاي يائسه سقط شد

و طراوت ِ طاعون

           با قي  ِ باغي بود كه قي شد

       تا زمين

                آبستن هر روز زاي زمستان شود

  *

نگاهي سرخ و مات

                  در انفرادي مشجر كلمات

                                        زنجير مي شود

تا كودتاي قلاده ها بر گردن  بياويزد.

ما ريشخند يك شوخي  ِ مسخره ايم

            كيفر كشداري كه عطر سيب  مي دهد

پوسيده ي حاشيه اي حشو

                         خاطره اي از ما  منهاي من...

*

هنوز

      كلاغي كه در باغ كاشتي

                                    سبز است

جنگل در كاكل كفتار

                           ته نشين شده

كومه  باقي ست

              و  زير سقفهاي عريان

                                   چشمهاي بيوه

                                         خود ارضايي مي كنند.

هنوز

     قار قار قطار

          خبري ست كه مي رود

                       با كوپه هاي اختصاصي  ِ خالي

در ازدحام قدمهاي نرسيده

                      و آويز ِ چشمهاي سوخته...

هنوز

    با بوس كابوس

                     شب را مي كشي روي سرت؟

هنوز

 در ايستگاه تيتر روزنامه ات مي نشيني ؟

        چشم حوادث روزانه را ورق مي زني؟:

    قار قار قطار

               خبري ست كه رفــت

روي ريل موي سپيد كودكي

                   كه گاوخوني  ِ سياه ِ دود

                              توي جيب چشمهايش

                                          اميد مسلول زاييد.  
                                                                                                " تمامي  ِ مطالب به  قلم ِ ميثم همرنگ"

................
پي نوشت: خش خش ِ سينه ام، زير پاي اين طلوع كبود،كال تر از هميشه مي سوزد...پاييزيم؟

+ جمعه یازدهم بهمن 13870:4 میثم همرنگ | |

 جاده سیب فروشی ست

            هنگامی که پاشویه می کند

                                    قدمهای تبدارت را

 و در پس ِپشتت

               بوسه های سرخ  سیب

                              هفت سین سودایت را می چیند.

لرزه ی اندام مستت

                        نیل می چکاند توفان را

ولای لای لوند لبهایت

                     به خواب می خواند ایمان را

غمزه ات

           تیری ست  آدم برفی های  زمستان را

با دو خوشه ی خمار

                         که زیر هلال ِ رَز اَت  تاب می خورند.

شکسته های التهاب  ِفاصله

                 در شب ِ سد شکن  ِلبهای تبدار  و

                                                 فلق ساز ِتنت.

بهار سرک می کشد درون عقربه ها

                          آنگاه که پیچک ِخورشید

                                               از آغوش ِ افقی ات

                                                               با ناز بالا آمده .

*

برف بافته ی اندامت

              معدن طلای مرد عطر ساز

                        چسبیده به لبهای هیز ِ پیراهن

       و باد

               دیوار چشم هایت را کوتاه تر می کند

                                                  چند تن زیر ِ آن

                                                              چادر زده اند؟

                                                                             

                                                                                                      "میثم همرنگ"

 

پی نوشت:

من نمی خواهم شعر را توی وظیفه محبوس کنم،زیرا شعر توی وظیفه محبوس نمی شود(شاملوی بزرگ)

...

من گاهی سوت زدن در خیابان خلوت را دوست دارم.البته تمام عاقلان می خندند ...

+ یکشنبه هشتم دی 13870:0 میثم همرنگ | |

اوراق شعر ما را

بگذار تا بسوزند

لب هاي باز ما را

بگذار تا بدوزند

بگذار دستها را

بر دستها ببندند

بگذار تا بگرييم

بگذار تا بخندند

بگذار هرچه خواهند

نجوا كنان بگويند

بگذار رنگ خون را

با اشگها بشويند

بگذار تا خدايان

ديوار شب بسازند

بگذار اسب ظلمت

بر لاشه ها بتازند

بگذار تا ببارند

خونها زسينه ي ما

شايد شكفته گردد

گلهاي كينه ي ما

"نصرت رحماني


Home
Email


Archives

خرداد 1388
فروردین 1388
بهمن 1387
دی 1387
آذر 1387
آبان 1387
شهریور 1387
مرداد 1387
تیر 1387
خرداد 1387
اردیبهشت 1387
فروردین 1387
اسفند 1386
بهمن 1386
دی 1386
آذر 1386


دوستان

م.آرمان میرزانژاد «

شاملوی بزرگ «

بهشت آرام «

فریاد بی صدا «

دختری در مه «

یاور همیشه مومن «

پاییز صحرا(مهرنوش) «

امیر مهدوی «

بیژن فرزند بامداد «

بیا گل آرزوهام «

News «

تير آهن 18 «

با من از عشق بگو «

سپیدهای بی ریای من «

پا برهنه تا ماه «

ساچلی «

امیر محمد اعتمادی «

لیلا نامی «

رابطه خودشناسی با سلامتی «

دکتر روشن فومنی «

سکوت تنهایی «

رضا شیبانی اصل «

خط خطی های شبانه «

در واژه ها شاید بیابمش «

روجا ستاره ي صبح «

آخرین هوار «

قره نی (طوبی) «

سامان سپنتا «

بلسبنه(جناب رهنما) «

ایمان عابدین «

حریر سبز خیال «

میثم مصباح «

مصطفا فخرایی «

عبدالحسین فخرائی «

استاد مسعود فرح «

حسین علیزاده «

آقای حسن سهولی «

دکتر رها و روشنك خانم «

استاد نفیسی «

س ط ر خ ا م و ش «

سطرهای سپید «

سید امیر حسین مولانا «

استاد راهی «

هنر از دریچه ای دیگر «

آخرین یکشنبه سال «

دکتر ناصر همتی «

(دوستی شاید)شاهد «

رامین چمن «

احسان مهـدیان «

نادر نظامی «

ماندانا ابری «

باران سپید «

آقای شهرام معقول «

آقای اصغر ناظمی «

آقای سید مرتضی معراجی «

حبیب شوکتی نیا «

فریاد دل خسته «

هوشنگ حبیبی «

فاطیما روحی «

ليلا رضايي «

سيد رضا باب المراد «

هوشنگ ملکی «

به روز شدگان «

حكمت «

انجمن وبلاگ نویسان گیلان «

نقطه ته خط «

فریادی برهنه تر از باران «

خارا-اناري «

ابوذر کردی «

رجب بذر افشان «

پدرام انصاری «

روح الله جبار زاده «

فريده برازجاني «

شيوا فرازمند «

جلیل قیصری «

ابوالفضل پاشا «

مهدی تقی نژاد «

محمد صادق دهقاني «

فرامرز فریدونی(مرداب) «

کروب رضایی «

کوروش همه خانی «

بهار «

صحبت «

خاطر «

پرستو ارسطو «

نیلوفر نصرتی «

ف.نصرتی «

غزل امین «

علی فتحی مقدم «

سيده زبيده حسيني «

ناکجا آباد «

فانوس دریا «

روح الله احمدی «

نسترن وثوقی «

الهام تفرشی «

سعید نصار یوسفی «

آقای عه تا «

م.نهانی «

امین عمرانی «

محسن تاجیک «