در آستان تیره فام ابتذال
در استتار ِاحتضار
میان دشنه های تلخ انتظار
نوای تار بندگی
میان سوزن ِصدای چشم تو
به بردگی تنیده است.
در انحنای هست های پست تو
در انزوای گرگ و میش دست تو
به خون نشسته دوستی
و زنده گی
نمود وهن زندگیست
*
روایت از همان شب است
که موریانه های مه
تن نحیف جاده را
چو نعش بر کفن تنیده می جوید
و آسمان
به سان مار ِ هار ِ خشم
به روی خون ِ کال ِ خاک می خزید
و در زمینه
خیش چشم ِ شوم پیر
بر ارتعاش ِ با نگ ِ شب
چو تازیانه می وزید
سکوت در سرود گامهای خاک
چو عاس مرگزای کوچه ها ، تنید
پشت غار ِ تار ِ پنجره
ولی امید بسته بود
دهان سرخ پنجره زبان نداشت
و آن طرف تر از غبار
ریل آن قطار هم گسسته بود
و مومیایی ی
سکون درد قرن ها شدیم.
*
سالهاست
روز در ردای آن تب سیاه
محمل جهاز روزگار ماست.
و حال لا به لای نقطه چین شعر ما
روایت از سکوت پاک مریم است
در آستان تیره فام این فریب
و گاه واره های خواب صد مسیح
رها شده میان رود ِ خون این صلیب
روایت از جنون ِ سربی ِ نوازشی ست
که خواب را به خاک وصله می زند
روایت از...
سکـــــــــــــــــــــــــوت می کنم
سکوت راوی ِ تمام دردهای ماست.
"میثم همرنگ"
زندگی را در سیاهی شبهای مه اندود ،در حماسه ی سکوت و در برزخ جنون ثانیه ها
بهتر می توان شناخت.آنجایی که دیگر خدا هم در آغوش تو تنهاییش را داد می زند.
شبی که ستاره های سیاهش سیاه چالهای غربت است.آنجاست که زوزه ی واژه ها شاعر
را به ژرفای دره ی تنهایی پیوند می دهد.اگر می خواهی صدایم را با تمام وجود بشنوی
خودت را به عمق این دره پرت کن و گرنه همین بالا بایست و نفس های مقطع این کلمات
را با کمی تامل بشنو :::
ناقوس سبزی
در پس سه روز سلاخی صدا
صیحه ی صحن زمین شد
تا فرزندان فلج خاک
کفن بدرند و
برخیزند
اما هنوز در غم تو من
یلدایی ترین پاییزم.
*
بغض خشک بیابان
گلوی ابر را گرفت
و اشکش ،
ساحل چشم چمن را تر کرد !
چه تقدیر وارونه ای !
(جاده...)
گیسوی پریشان زمین را
گیس می کنم
تا پیشانی ی تو را ببوسم
اما چه سود
که در شفق ساز لب تو
چون اشک با خاک مانوسم .
*
ریسمان خلسه ی شب
به دار آسمان جنون می زند
این حس مبهم را
و رشته ی پوسیده ی نفس !
ز ژرفای زخمی
به خاموشی ی قطبی ترین شب سکوت
به ، جرمی قانونی
پیش می راند مرا.
چه تقدیر سیاهی...
"میثم همرنگ"
![]چنین است](http://i28.tinypic.com/2lig83m.jpg)
دلم می خواست
در آغوش این رود کوچک دراز بکشم
اما آنقدر علف روئیده
که آب هم
بیگانه وار
خود را به تنش می مالد
*
صورت زمین کال تر از آن است
که با سیلی سرخ شود
مگر که خون ما،
آن هم که مرهم دل است.
از من نرنج
که از تو دورم
نگو که در بند غرورم
سرزمینم
آه
سرزمینم
تارو پود پرواز را
چون سراب
نقش بر آب می زند.
وقتی عشق
عین شقاوت قرن خشم است
ظلم است
نازت را بکشم
که هم نفسانم
در این قفس
عاجزانه ناز مرگ را می کشند.
آسمان از خشم
ابرها را بلعیده
و بهار
در شالی ی ترک خورده ی ما
کشت نمی شود.
و
آن زن
در پا مرز عشق و شکستن
اشک را
به گلبرگ خشک پیراهن می دهد
تا خدای کوچکش
از خانه نرود.
-----
پامرز: در اصلاح شمالی ها مرزی که شالی ها را از هم جدا می کند
خدای کوچک:در آن ایام مادربزرگم(که خدا رحمتش کند) به لحاظ احترام زیادی که برای مرد در خانه قائل بود.به مرد در خانه می گفت خدای کوچک روی زمین.
نوشته : میثم همرنگ
این قطعه در لابه لای گرد و خاک خاطراتم که بیش از یک سال پیش نوشته بودم پیدایش شد
با بیتی از حضرت حافظ دوستان عزیزم را به خواندن این قطعه دعوت می کنم:
"شیدا از آن شدم که نگارم چو ماه نو ابرو نمود و جلوه گری کرد و رخ ببست"
رقص این نامحرمان مجلس دنیا
به روی سنگفرش خسته و عریان پاکی ها
مرا آن سمت افسردن
مرا تا بی نهایت
تا صدای تلخ مردن برده بود.
صدایم زیر آوار سکوت و
شعرهایم رنج یک دنیا فراموشی و خاموشی
میان تار و پود نقش یک آواره بود.
تا که در قاب خیال سرخ یک رویا
میان ناز مهتاب و نوازش های یک بستر
نگاهم در نگاهت
پر شد از آواز مستی
کلامت شاهراه عشق و هستی
و چون مرهم
به روی صد هزاران زخم
بر جانم نشستی.
بودنت را دم به دم تکرار باید
لابه لای ذکر هر روزم
که ای الهام خوبی های عالم
آشنایی
پشت سنگرهای چشمانت
تو را می خواند از ژرفای این شبهای تنهایش.
تو ای گل واژه ی فریاد در این بازار خاموشی ی آدمها
نمی دانم
کدام دنیا ؟
کدام باور ؟
کدامین ابر حاصلخیز بار آور؟
توان دارد ببارد پاکی ی احساس زیبا و گمم را بر وجودت.
نفس را در نگاه سرد این شبها
ببار ای آفتابی تر از اندام سیاه روزگاران
ببار ای نازنین آغاز مستی
و میان برزخ دیروز و فردایم
بدان- تا که هستم تا که هستی
۰۰۰
